Seen

Deze experimentele korte zwart-wit film gebruikt een melancholische film-noir estetiek voor een filosofische kritiek op de moderne beeldcultuur en de voortdurende drang naar zichtbaarheid. Een eenzame vrouw met een koffer zwerft door geanonimiseerde ruimtes zoals treinstations, lege kamers en collegezalen, terwijl een poëtische voice-over reflecteert op het verlies van authenticiteit. De verteller betoogt dat de grote catastrofe van het moderne leven de overmaat aan ‘zichtbaarheid’ is, iets anders dan echt ‘gezien worden’. De hoofdpersoon worstelt met haar eigen medeplichtigheid, wat leidt tot de messcherpe slotvraag van de film: “Zie je me nu?”